27 juni 2017

De kapel van Rosslyn, Edinburgh, Schotland

De eerste keer dat ik kennismaakte met Rosslyn Chapel was tijdens het lezen van de thriller/roman de Da Vinci Code van Dan Brown. Toen we later de film zagen besloten we om, wanneer de gelegenheid zich voordeed, de kapel te bezoeken. En dat hebben we gedaan. Het werd uiteindelijk een van de hoogtepunten van onze trip naar de Schotse hoofdstad, Edinburgh.

De kapel van Rosslyn, beter bekend als Rosslyn Chapel en ook wel als Collegiate Chapel of St. Matthew ligt zo’n tien kilometer zuiden van Edinburgh in het rustieke plaatsje Roslin. De kapel werd in de 15e eeuw gebouwd door William Sinclair, de 15 hertog van Caithness. Sindsdien zijn er heel wat eigenaren geweest (allemaal van dezelfde familie), hebben er vele oorlogen gewoed, zijn er perioden van verval en restauratie geweest maar de kapel staat er nog steeds. Een plek voor inspiratie een aanbidding. Het is een van de meest opvallende gebouwen van Schotland.

25 juni 2017

Sarah Pinborough – Wat jij niet ziet

Wat jij niet ziet

Het lijkt erop dat zo’n beetje iedere thrillerminnende lezer op het ogenblik praat over de psychologische thriller Wat jij niet ziet van de Engelse schrijfster Sarah Pinborough. Vooral de ontknoping schijnt geweldig te zijn. Er is zelf een hashtag van gemaakt, #wtfthatending.

De in London woonachtige Sarah Pinborough (1972) is een prijswinnend schrijver van boeken en televisieseries, onder meer voor de BBC. Het Engelse manuscript van Wat jij niet ziet werd verkocht na een duizelingwekkende veiling en inmiddels zit ook een film in de pijplijn. Het boek bereikte in korte tijd een hype status en werd door verschillende andere auteurs bewierookt. In ben over het algemeen niet zo gevoelig door dit soort loftuitingen maar deze keer toch wel nieuwsgierig geworden. Dat zal ook wel de bedoeling van de uitgever zijn. Het boek verschijnt deze week bij The House of Books. Ik lees een digitaal exemplaar dat ik in de voorverkoop bij Hebban heb gekocht.

Louise is een alleenstaande moeder. Tijdens een zeldzaam avondje uit ontmoet ze een man en valt als een blok voor hem. De maandag erop ontmoet ze haar nieuwe baas, David. De man uit het café, die getrouwd blijkt te zijn, en die zegt een fout te hebben begaan. Dan ontmoet Louise Adele, de vrouw van David. De twee raken bevriend en Louise leert een heel andere kant van David kennen. Er lijkt iets goed mis in hun huwelijk. Louise wil weten wat...

22 juni 2017

B.A. Paris – Gebroken

De Engelse misdaadauteur B.A. Paris debuteerde in 2016 in Nederland met de thriller Achter gesloten deuren. Aan de lancering ging een grote publiciteitscampagne vooraf en het boek bereikte al snel de hype status. De kritieken waren nogal verdeeld met een licht neiging naar positief tot zelfs zeer positief. B.A. Paris is geboren en opgegroeid in Engeland maar woont tegenwoordig in Frankrijk waar zij samen met haar man een talenschool opzette. Onlangs verscheen bij uitgeverij Ambo|Anthos Gebroken, haar tweede thriller. De uitgever zegt over dit boek het volgende.

Als je jezelf al niet kunt vertrouwen, wie dan wel?

Die avond in het bos was het begin. Cass Anderson stopte niet om een vrouw te helpen, en nu is die vrouw dood. Vermoord. Sindsdien vergeet ze steeds meer: waar ze haar auto heeft geparkeerd, of ze haar medicijnen heeft ingenomen, waarom ze een kinderwagen bestelde ook al heeft ze geen baby. Wat ze niet kan vergeten zijn de vrouw die ze misschien had kunnen redden en het verschrikkelijke schuldgevoel. En de telefoontjes van iemand die enkel zwijgt.Er is iemand die haar in de gaten houdt…

20 juni 2017

Gerechtigheid voor Marcos Delefrate

Gisteren was het vier jaar geleden dat er in Brazilië grote demonstraties plaatsvonden tegen de corruptie van het politieke establishment in het algemeen en de regering in het bijzonder. Ook in Ribeirão Preto vond een demonstratie plaats. Tijdens die demonstratie reed Alexsandro Ichisato de Azevedo met zijn auto het publiek in, een daad die het leven kostte van de toen achttienjarige student Marcos Delefrate.

Het is nu vier jaar later en de rechtszaak tegen deze crimineel moet nog beginnen. Het is een schande dat de man nog steeds niet is veroordeeld maar het is in Brazilië gebruikelijk. Dit prachtige land kampt met een aantal grote problemen zoals geweld, erbarmelijke gezondheidszorg en onderwijs en natuurlijk de ongebreidelde corruptie. Maar er is één probleem dat al die andere problemen overstijgt en dat is de straffeloosheid die hier heerst. Veel plegers van misdrijven zullen nooit een rechtszaal van binnen zien en ongestraft blijven. Gerechtigheid is dan ver te zoeken.

Ik hoop dat het proces tegen Aleksandro Ichisato de Azevedo alsnog zal plaatsvinden en dat deze man zijn straf niet zal ontlopen. Dan zal er uiteindelijk toch nog recht gedaan worden aan Marcos en zijn familie; en de bevolking het idee krijgen dat het recht heeft gezegevierd.

16 november 2016

Mier

Er zijn de laatste tijd veel mieren te zien die er nogal stevig en groot uitzien. Of het met de tijd van het jaar te maken heeft weet ik niet maar het is me in ieder geval nooit eerder opgevallen. Ik heb geprobeerd de naam van het beestje te vinden maar dat is me niet gelukt. Of hij/zij bijt weet ik ook niet. Ik heb de proef niet op de som genomen. Maar de omvang is in ieder geval indrukwekkend.

6 april 2016

Paineira

Deze boom heet Paineira en is de regio waar we wonen heel algemeen. Ze staan nu in bloei en dat is een fraai gezicht. De bloemen zijn prachtig maar het is geen boom om eens lekker in te klimmen. De stam en de takken zitten vol met uiterst scherpe stekels waar je maar beter vanaf kunt blijven. Na de bloei vormen zich grote zaaddozen die gevuld zijn met een soort kapok dat vroeger werd gebruikt om kussens mee te vullen. Dat is echter geschiedenis en nu zweven al die kapokdeeltjes na de bloei door de lucht en dat is dan weer heel lelijk.

10 december 2015

Gaten in de weg

De autosnelwegen zijn in Brazilië over het algemeen van prima kwaliteit en goed berijdbaar. De reis per auto van Ribeirão Preto naar São Paulo verloopt altijd voorspoedig. Er zijn wegrestaurants, voldoende gelegenheden voor een sanitaire stop en nauwelijks files. 

Secundaire wegen zijn al wat minder van kwaliteit en binnen de bebouwde kom is het vaak heel erg slecht. De gaten op de foto zitten in een drukke doorgaande weg bij ons in de buurt (Avenida Prof. Joao Fiusa). Dergelijke gaten veroorzaken nogal wat ongelukken waarbij helaas ook doden vallen. Het repareren van die gaten is een heel aparte geldverslindende bezigheid in deze stad. Vorige week was de avenida half afgesloten omdat de gaten gevuld moesten worden. We zijn 6 dagen verder, het heeft een paar keer hard geregend en de gaten zijn weer terug. Dit is geen uitzondering en lijkt stedelijk beleid te zijn. Deze stad heeft een burgemeester (Darcy Vera) met een heel bedenkelijke reputatie en daarnaast ook een enorme schuldenberg. Het beleid ten aanzien van het onderhoud aan de wegen draagt zeker aan deze schuldenberg bij.

2 december 2015

Boom

Gisterenavond is deze majestueuze boom aan de Rua Mantiqueira door vandalen in brand gestoken. Of door mensen die hem niet mooi vonden of te groot. Hij staat om de hoek van onze straat. Een prachtige stuk natuur en woonplaats voor heel veel even prachtige vogels. De brandweer is nu de restanten aan het weghalen.

Zo zien de restanten er een paar weken later uit. De boom wordt weggehaald maar het is een hele klus. Het vuur smeult nog steeds na zoals een barbecue die nog niet helemaal uit. Het is een deprimerend gezicht. Soms zie ik er een abstract kunstwerk in. Mensen die treuren om de teloorgang van onze eens zo mooie planeet.

De brandweer is er uiteindelijk mee gestopt. De boom wordt verder niet in stukken gezaagd en verwijderd. Toch is er nog wat hoop voor de toekomst. De boom is weerbarstig en de natuur is sterk en heeft een sterke wil om te overleven. Er verschijnen weer nieuwe loten aan de boom en misschien zal hij over een groot aantal jaren weer zo majestueus zijn als hij was. 

24 juli 2015

Zwerfkatten

In Brazilië leven heel wat zwerfhonden en -katten. Het is een probleem waar lokale en nationale overheden nauwelijks iets aan doen. Het omzien naar deze dieren komt eigenlijk helemaal voor rekening van vrijwilligers. Aan het einde van de straat is een waterstation van de plaatselijke waterleverancier DAERP en daar leven een aantal zwerfkatten. Ik schat hun aantal op vijftien. Een paar van hen vinden iedere dag hun weg naar ons huis waar ik ze eten geef. Een aantal verlaat echter het terrein van Daerp nauwelijks. Ik ga er iedere dag rond een uur of vijf naar toe om deze katten eten te geven. Ze zitten steevast op me te wachten. Het zijn schuwe dieren die je nauwelijks kunt aanraken. Sommige echter komen wat dichterbij en dan lukt het wel eens om ze te laten wennen aan menselijke aanraking. Die katten proberen we te vangen met een kattenval en als dat lukt worden ze gecastreerd en ondergebracht bij een organisatie die voor een adoptiegezin zorgt. Tot nu toe is dat dit jaar vier keer gebeurd. Het is niet zoveel maar het levert wel een bijdrage aan een beter leven voor deze prachtige dieren.

Katten
Volg dit blog

Ontvang de laatste berichten in je brievenbus