Category Archives for "Brazilië"

31 mei 2014

De warmte tijdens de Cup

Over een dag of twaalf begint het wereldkampioenschap voetbal in Brazilië en ik krijg soms de indruk dat iedereen in Nederland er zo'n beetje van uit gaat dat het voor de spelers belastend zal zijn om in de tropische warmte van dit land te spelen. Vooral als de spelers uit landen komen waar het over het algemeen een stuk frisser is. Dat beeld over de hitte in Brazilië is vertekend. Het is nu bijna winter en dat kun je merken. Vooral in het zuiden en zuidoosten van Brazilië (Porto Alegre, Curitiba, Florianopolis, São Paulo en ook wel Rio hebben op dit moment last van een koude golf. In het zuiden daalde de temperatuur tot zo'n graad of 8 in de nacht en gedurende de dag wordt het veel warmer dan een graad of twintig. Het kan ook nog veel kouder zijn. Het hangt er een beetje vanaf waar je je in dit enorme land bevindt. Op de Oranjecamping die in de buurt van São Paulo wordt ingericht voor Nederlandse supporters kunnen de nachten behoorlijk koud zijn. In Salvador waar Nederland zijn eerste wedstrijd speelt is echter wel warm. Bij ons was het vanochtend 15 graden en we hebben geen verwarming in huis dus het is frisjes. Dat kun je ook zien aan de katten (Becca en Tigrinho) die dicht bij elkaar in een te klein mandje voor twee de warmte opzoeken.

Kou
9 mei 2014

No Break

Er is in Brazilië geen stabiel lichtnet. Regelmatig valt de stroom uit. Meestal duurt dat niet zo lang maar het is vorig jaar toch een keer gebeurd dat we op een avond zonder zaten en dat duurde dan tot de volgende middag. Om deze klappen voor mijn pc op te vangen gebruik ik een zogenaamde no-break. Die bevat twee batterijen die je na het uitvallen van de stroom nog 12 minuten energie geven. Tijd genoeg om alle apparatuur uit te zetten.
Probleem is dat die batterijen na verloop van tijd leeg raken en dan moet je de no-break naar een servicepunt brengen waar nieuwe batterijen worden geplaatst. Het duurt een tijdje voordat je het apparaat weer terug hebt. De afgelopen twee weken heb ik dus zonder dat ding gwerkt maar nu is hij weer aangesloten. In die twee weken heb ik drie keer voor een plotseling zwart scherm gezeten. Rare gewaarwording is dat.

18 april 2014

Ervaringen met de Braziliaanse gezondheidszorg

Ik ben een kattenliefhebber en die passie heeft tot gevolg dat ik niet alleen zorg voor de katten in ons huis maar ook voor een paar straatkatten. Zij leven in de straat voor ons huis en op een terrein van het waterleidingsbedrijf dat aan het einde van onze straat ligt. Vorige week werd een van die straatkatten aangevallen door de vier honden van een buurman die om de hoek woont en zijn honden niet aanlijnt als ze worden uitgelaten. Ik heb geprobeerd de kat te redden wat tot gevolg had dat ik werd gebeten. Gevolg: een niet al te grote maar wel diepe wond op mijn hand die niet onverzorgd kon blijven.
Het eerste wat ik heb gedaan is naar de farmácia gaan en jodium kopen. Daar kreeg het advies toch maar even naar het ziekenhuis te gaan. Dat werd het São Lucas ziekenhuis dat valt onder de ziektekostenverzekering van Unimed waarbij ik ben aangesloten. Bij de receptie moest ik mijn plastic lidmaatschapskaartje laten zien dat daarop door de kaartlezer werd gehaald. Je kent ze wel, die kaartjes met een magneetstrip waarop al je persoonlijke gegevens staan. Ik was dan ook lichtelijk verbaasd toen de receptioniste een heleboel vragen ging stellen over mijn naam, adres, telefoonnummer, cpf, cep, etc etc. Ik kreeg daarna een volgnummer en we moesten in de wachtkamer wachten op een verpleger. Dat duurde niet zo lang en met de verwachting dat we snel weer buiten zouden staan heb ik me bij die man in sala 8 gemeld. Ik gaf hem mijn Unimedkaartje en het formulier dat de receptioniste had gemaakt maar tot mijn grote verbazing begon ook deze man te vragen naar mijn persoonlijke gegevens die hij blijmoedig in de computer invoerde. Over wat er gebeurd was en wat het doel van mijn bezoek aan het ziekenhuis was werd niets gevraagd. Dat gebeurde pas in de volgende kamer. Een echte arts. Hij onderzocht de wond en was van mening dat het ernstig genoeg was om antibiotica voor te schrijven en vaccinaties tegen tetanus en rabiës te geven. Het recept zou worden uitgeprint door de computer en daarvoor had de arts mijn persoonlijke gegevens nodig. Naam, adres, telefoonnummer etc. werden opnieuw gevraagd. De vaccinaties werden niet door het ziekenhuis verstrekt maar door een andere, gemeentelijke instelling die nu gesloten was en pas de volgende ochtend open zou zijn.


De volgende ochtend dus naar het Centro de Vigilância Epidemiológica. Vroeg want het is een publieke instelling waar het volgens goed Braziliaans gebruik nogal druk kan zijn. Eerst melden bij de receptie waar een medewerker mijn naam, adres, telefoonnummer etc. in de computer invoerde en mij door verwees naar een deur aan de overkant van de gang waar een lieftallige en vriendelijke verpleegster ons ontving. Naam, adres, telefoonnummer etc. werden opnieuw netjes in de computer ingevoerd en ik kreeg de vaccinaties tegen tetanus en rabiës. Er moest echter ook nog iets anders worden toegediend en dat gebeurde niet daar maar op een ander adres. Er werd gebeld en ik kon meteen komen. Ook een instelling van de gemeente. Weer het bekende riedeltje. Receptie waar naam , adres, telefoonnummer etc. in de computer werden ingevoerd. Daarna naar een verpleegster die naam, adres, telefoonnummer etc ook in de computer invoerde en daarna kreeg ik twee pijnlijke injecties in mijn hand en de soro. Dat duurde zo'n drie uur en daarna mochten we weer naar huis.

Ik ben inmiddels drie weken verder. De vaccinaties moeten nog een paar keer worden herhaald en mijn hand ziet er weer redelijk normaal uit. De koppeling van de computersystemen in deze stad echter niet. Het is een chaos en ik heb het nu aan de lijve ondervonden. Gelukkig ben ik goed gezond en daar prijs ik me gelukkig mee. Helaas heeft de kat het niet overleefd.

Águas de São Pedro

Águas de São Pedro is het kleinste stadje van de staat São Paulo en ligt dicht bij Piracicaba. In het jaar 1920 gaf de gouverneur van de staat São Paulo opdracht om in de omgeving van São Pedro naar olie te boren. Olie werd echter niet gevonden maar wel water, water met een geneeskrachtige werking. Er werd aan deze vondst niet veel aandacht besteed omdat de prioriteit nu eenmaal een andere was. In het jaar 1930 echter ontdekte Angelo Franzin, een immigrant uit Italië, de heilzame werking van het water. Hij zag dat zijn vee, dat het water uit de bronnen dronk, er heel erg gezond uitzag en het verhaal gaat dat Angelo door het gebruik van het water genas van zijn reumatiek. Hij bouwde in 1930 het eerste badhuis. Op 25 juli 1940 werd Águas de São Pedro officieel een stad en ligt het als een soort enclave in het gebied van de stad São Pedro. De stichter van de stad heet Dr. Octávio Moura Andrade..

21 februari 2014

Geweld en veiligheid

Gisteren verscheen er een artikel in Jornal A Cidade, de plaatselijke krant van Ribeirão Preto waarin verwezen werd naar een uitspraak van de hoofden van de Policia Militar en de Policia Civil, die "afirmaram que não conseguem resolver o problema da violência em Ribeirão Preto sozinhos".   In Nederlands: zij bevestigen dat ze er alleen niet in slagen het probleem van de veiligheid in Ribeirão Preto op te lossen. De uitspraak volgde op de toename van het aantal overvallen op benzinestations maar ook op een toename van andere overtredingen en misdaden. De reacties op de constatering dat de veiligheid niet te waarborgen is leidde tot afkeurende reacties. De consensus is dat het de taak van deze twee politiekorpsen is om de veiligheid van de bevolking te garanderen en dat alles gedaan moet worden om deze taak goed te kunnen uitvoeren.

Ik krijg de indruk dat niet alleen in Ribeirão Preto een gevoel van toenemende onveiligheid aan het ontstaan is maar dat die tendens landelijk is. En als het daar bij zou blijven is dat nog tot daar aan toe maar het heeft een nogal heftig neveneffect. Sommige Brazilianen zijn de weinig doortastende houding van de overheden op alle niveau's zat en nemen het recht in eigen hand.  Er is een groeiende groep Brazilianen die als "justiceiros" het recht in eigen hand neemt en zo de misdaad bestrijdt. Het leidt tot schrijnende taferelen. Een tiener die iets gestolen had werd met samengebonden handen en voeten op een mierenhoop gegooid, een andere tiener werd met een bebloed hoofd in de brandende zon vastgebonden aan een bushalte. Er zijn veel Brazilianen die deze acties stilzwijgend steunen.

In mijn ogen is het een totaal verkeerde ontwikkeling. Het handhaven van de wet moet bij de politie en justitie liggen en niet bij Brazilianen die eigen rechter en eigen be​ul willen spelen. In koloniale tijden werd dat misschien geaccepteerd maar die tijden zijn voorbij. De regering zal iets moeten bedenken waardoor dit soort praktijken een halt kan worden toegeroepen.

18 februari 2014

Schorpioenen

Tijdens de verbouwing van ons huis is de complete elektrische bedrading vervangen en tijdens deze klus kwam de elektricien er achter dat er twee kleine lekkages waren in de boiler van het warmwatersysteem (zonne-energie). De oude boiler moest vervangen worden en tijdens die klus ontdekte de elektricien een schorpioen. Hij heeft net als bijna alle Brazilianen een heilig ontzag voor de beestjes en stopte onmiddellijk met zijn werkzaamheden. Je kunt van een schorpioenensteek behoorlijk ziek worden. Hij wilde pas verder gaan als de ruimte, die zich onder het dak bevindt, zou zijn ontsmet. Aan die wens hebben we gehoor gegeven en de ruimte waar je niet kunt staan maar alleen maar kruipen, is ontsmet. Er werden nog twee schorpioenen ontdekt. Gelukkig is nu alles klaar en schorpioenvrij.

28 november 2013

De zang van de merel

Het is meer van vijftien jaar geleden dat ik Brazilië voor de eerste keer bezocht en ruim twaalf jaar geleden dat ik naar dit prachtige land ben geëmigreerd. Het is bijna onvoorstelbaar hoe snel de tijd gaat. Soms denk ik er wel eens over na of het een goede besluit is geweest om hier te gaan wonen, of ik er in enige mate spijt van heb Nederland achter mij te hebben gelaten. Ik kom steeds tot dezelfde conclusie. Het besluit was goed en spijt heb ik niet. Nederland zoals het nu is, mis ik niet. Nederland zoals ik het ken van mijn jeugd wel maar het verlangen naar de onbezorgde tijden van vroeger zou ook hebben bestaan als ik niet naar Brazilië was gegaan. Het is een verlangen naar iets wat nooit meer terugkomt.
Wat ik mis zijn natuurlijk mijn kinderen en kleinkinderen. We hebben regelmatig contact met elkaar via de sociale media en Skype maar dat is toch heel iets anders dan “even een bakje doen”. Wat ik ook mis is de zang van de merel. Wat is er mooier dan die welluidende en mysterieuze zang op een mooie zomeravond. Het is iets dat nooit verveelt en waar je uren naar kunt luisteren. Hoe anders is het hier. Als de dag voorbij is en het een beetje begint te schemeren worden we verwend met het geschreeuw van een vlucht parkieten. Ik kan je verzekeren dat het een oorverdovend lawaai is en verre van mooi, welluidend of mysterieus.

Parkieten

19 november 2013

Cat Stevens

Cat Stevens, die na zijn bekering tot de Islam als Yusuf door het leven gaat heeft een aantal concerten gegeven in Brazilië. Omdat Heloísa en ik al sinds zijn eerste lp’s grote fans van hem zijn, zijn we zaterdag afgereisd naar São Paulo om een van de vier concerten bij te wonen. Het concert werd gegeven in de Credicard Hall en was niet helemaal uitverkocht maar goed genoeg bezocht om een heerlijke atmosfeer te creëren. De show begon bijna een half uur te laat maar dat is in Brazilië acceptabel en duurde bijna twee uur. Cat Stevens zong liedjes die zijn gehele carrière omvatten; van zijn eerste hit uit 1966 (I love my dog) tot liedjes van zijn laatste cd Roadsinger. Wij hebben enorm genoten. Cats Stevens is en blijft een groot artiest die door de eenvoud van zijn liedjes grote indruk maakt. Hieronder zie je een stukje video van Morning has broken.

10 november 2013

Gat in het wegdek

De stad waarin wij wonen heet Ribeirão Preto en wordt als een van de betere steden in Brazilië beschouwd. Er wonen ruwweg 600.000 Ribeirão Pretanos. Sommige delen van de stad zijn dermate modern dat je je in Europa waant. Er is echter een groot probleem. De onderlagen van de grond onder de stad zijn instabiel en dat leidt tot gaten in het wegdek en dat verschijnsel doet zich vooral voor tijdens de regentijd. Een tweede probleem dat hierbij de kop op steekt is de laksheid van het gemeentebestuur om deze gaten op een goede manier te repareren. Gebruikelijk is dat het gat met asfalt wordt gedicht en een beetje aangestampt en dat is het. Na een stevige regenbui (en het kan hier goed tekeer gaan) is het gat weer terug. Dit probleem is groter dan het probleem van de instabiele ondergrond.

Het gevolg van deze gaten in de weg is dat er veel ongelukken gebeuren en het wachten was eigenlijk op een ongeluk waarbij een dode zou vallen en dat is deze week dan ook gebeurd. De vijfentwintig jarige Aiana Munize de Santana Dias reed op haar brommer over de Avenida Francisco Junqueira en kwam met haar wielen in zo’n gat terecht. De vrouw belandde tegen een boom en overleed te plaatse. Op het moment van het ongeluk regende het zo hard dat het gat geheel onder water was en niet te zien. Het gemeentebestuur zegt dat het bestaan van het gat bekend was maar dat door de regen geen reparatiewerkzaamheden konden worden uitgevoerd. Het gemeentestuur heeft echter wel verzuimd een waarschuwingsbord te plaatsen.

De gebrekkige reparatie van het wegdek in de hele stad wordt o.a. veroorzaakt door geldgebrek. Burgemeester Darcy Vera heeft zoveel schulden gemaakt dat er een strak bezuinigingsbeleid wordt gevoerd. Aiana is daar het slachtoffer van geworden.

Gat in het wegdek

7 november 2013

De vermissing van Joaquim Ponte Marques

Sinds twee dagen geleden wordt de driejarige Joaquim Ponte Marques (foto) vermist. Hij verdween in de nacht uit het ouderlijk huis in de wijk Jardim Independência in Ribeirão Preto en zijn moeder Natália Ponte trof in de ochtend een leeg bed aan. Het huis was op slot net zo als de poort die toegang geeft tot het huis. Het is een raadsel waar Joaquim is. De psychologe Natália Ponte is de moeder van het jongetje en zij woont samen met Guilherme Raymo Longo, de stiefvader. De laatste heeft een lange geschiedenis van drugsverslaving.

De politie is een grote zoekactie begonnen en de pers zit er uitgebreid bovenop. Bij iedere nieuwsuitzending op radio en televisie is het het belangrijkste onderwerp. Ik heb me altijd verbaasd over de vrijheid van handelen die de pers heeft in dit soort situaties. Om een voorbeeld te geven. De politie heeft een bloedhond ingezet. Eerst met de geur van de jongen. De hond volgde een spoor dat ophield bij de rivier Tanquinho. Dit werd nog een keer gedaan met de geur van de stiefvader en de hond volgde hetzelfde spoor. Je zou er dan van uit kunnen en moeten gaan dat de plek waar de hond stopte aan de oever van de rivier onmiddellijk als plaats delict zou worden aangemerkt. Dat gebeurt dus niet en de pers banjert overal doorheen, houdt interviews en filmt en vervuilt de hele plaats delict. Dit onder toeziend oog van de politie en de officier van justitie die niet ingrijpen. Een ander voorbeeld. De moeder van het jongetje verbleef de hele dag op het politiebureau. De pers loopt in en uit om de vrouw te interviewen. Ook hier kijkt de politie toe. Ik kan in dit bericht ook de namen van alle betrokkenen noemen want die namen staan in iedere krant en op iedere website die zich met de verdwijning bezighoudt. Er is totaal geen bescherming van privacy.

Omdat het reukspoor van zowel Joaquim als zijn stiefvader op hetzelfde punt bij de rivier eindigden wordt de stiefvader in de pers al als moordenaar gebrandmerkt. Zonder enig bewijs, zonder dat het jongetje gevonden is en zonder enige terughoudendheid. En de inwoners van de stad zijn geneigd dit ongefundeerde oordeel te volgen. Nog een opmerkelijk detail. Als er sprake is van moord en de dader wordt gearresteerd kan het een aantal jaren duren voordat er sprake is van een rechtszaak. Je moet niet verbaasd opkijken als de dader het begin van het proces in vrijheid mag afwachten. Het lijkt misschien onwaarschijnlijk wat ik hier schrijf maar zo gaat het in Brazilië.

Joaquim

Volg dit blog

Ontvang de laatste berichten in je brievenbus