19 maart 2014

Canna Tropicanna Gold?

De plant staat al jaren in een kuip naast ons huis. Een plant met een mooi twee-kleurig en decoratief blad. Bloemen zijn er nog nooit geweest en toen we onlangs onze tuin eens goed onder handen namen adviseerde de tuinman om de plant weg te gooien. Het zou nooit wat worden zo zei hij.

We hebben zijn advies in de wind geslagen en de plant op een andere plaats gezet. Weg uit de felle zon, wat meer schaduw en meer water en zie het resultaat. Deze week verschenen er in eens twee ranken met bloemen met een heel mooie oranje kleur. We weten het niet zeker maar volgens ons is het een Canna en dan in het bijzonder de Canna Tropicanna Gold. Het is goed om niet altijd naar een deskundige te luisteren maar je eigen hart te volgen.

Canna Tropicanna Gold

Águas de São Pedro

Águas de São Pedro is het kleinste stadje van de staat São Paulo en ligt dicht bij Piracicaba. In het jaar 1920 gaf de gouverneur van de staat São Paulo opdracht om in de omgeving van São Pedro naar olie te boren. Olie werd echter niet gevonden maar wel water, water met een geneeskrachtige werking. Er werd aan deze vondst niet veel aandacht besteed omdat de prioriteit nu eenmaal een andere was. In het jaar 1930 echter ontdekte Angelo Franzin, een immigrant uit Italië, de heilzame werking van het water. Hij zag dat zijn vee, dat het water uit de bronnen dronk, er heel erg gezond uitzag en het verhaal gaat dat Angelo door het gebruik van het water genas van zijn reumatiek. Hij bouwde in 1930 het eerste badhuis. Op 25 juli 1940 werd Águas de São Pedro officieel een stad en ligt het als een soort enclave in het gebied van de stad São Pedro. De stichter van de stad heet Dr. Octávio Moura Andrade..

25 februari 2014

Fuchsias

Toen we nog in Nederland woonden hadden we een redelijk grote collectie Fuchsias. Het kweken van fuchsias is een leuk tijdverdrijf en als de planten rijk bloeien geniet je intens van de kleurenrijkdom. Toen we naar Brazilië emigreerden hebben we een paar stekken meegesmokkeld om te proberen hier de hobby voor te zetten. Dat is geen succes geworden. Het is in Ribeirão Preto te heet om de planten, die eigenlijk van een gematigd klimaat houden, goed op te kweken. We zijn er dan ook na een paar jaar proberen mee gestopt. Gelukkig biedt het Braziliaanse klimaat genoeg mogelijkheden om met andere planten aan de slag te gaan. Heloísa heeft een grote collectie orchideeën. Die komen uit een (sub)-tropisch klimaat en verrassen ons steeds weer met prachtige bloemen. Toch zijn we onze fuchsias niet vergeten en daarom heb ik een fotopagina gemaakt waarop er een aantal staan die wij in Nederland ook hadden. En we zijn nog steeds lid van de fuchsia vereniging Zuid Gelre.

Fotoalbum fuchsias

21 februari 2014

Geweld en veiligheid

Gisteren verscheen er een artikel in Jornal A Cidade, de plaatselijke krant van Ribeirão Preto waarin verwezen werd naar een uitspraak van de hoofden van de Policia Militar en de Policia Civil, die "afirmaram que não conseguem resolver o problema da violência em Ribeirão Preto sozinhos".   In Nederlands: zij bevestigen dat ze er alleen niet in slagen het probleem van de veiligheid in Ribeirão Preto op te lossen. De uitspraak volgde op de toename van het aantal overvallen op benzinestations maar ook op een toename van andere overtredingen en misdaden. De reacties op de constatering dat de veiligheid niet te waarborgen is leidde tot afkeurende reacties. De consensus is dat het de taak van deze twee politiekorpsen is om de veiligheid van de bevolking te garanderen en dat alles gedaan moet worden om deze taak goed te kunnen uitvoeren.

Ik krijg de indruk dat niet alleen in Ribeirão Preto een gevoel van toenemende onveiligheid aan het ontstaan is maar dat die tendens landelijk is. En als het daar bij zou blijven is dat nog tot daar aan toe maar het heeft een nogal heftig neveneffect. Sommige Brazilianen zijn de weinig doortastende houding van de overheden op alle niveau's zat en nemen het recht in eigen hand.  Er is een groeiende groep Brazilianen die als "justiceiros" het recht in eigen hand neemt en zo de misdaad bestrijdt. Het leidt tot schrijnende taferelen. Een tiener die iets gestolen had werd met samengebonden handen en voeten op een mierenhoop gegooid, een andere tiener werd met een bebloed hoofd in de brandende zon vastgebonden aan een bushalte. Er zijn veel Brazilianen die deze acties stilzwijgend steunen.

In mijn ogen is het een totaal verkeerde ontwikkeling. Het handhaven van de wet moet bij de politie en justitie liggen en niet bij Brazilianen die eigen rechter en eigen be​ul willen spelen. In koloniale tijden werd dat misschien geaccepteerd maar die tijden zijn voorbij. De regering zal iets moeten bedenken waardoor dit soort praktijken een halt kan worden toegeroepen.

18 februari 2014

Schorpioenen

Tijdens de verbouwing van ons huis is de complete elektrische bedrading vervangen en tijdens deze klus kwam de elektricien er achter dat er twee kleine lekkages waren in de boiler van het warmwatersysteem (zonne-energie). De oude boiler moest vervangen worden en tijdens die klus ontdekte de elektricien een schorpioen. Hij heeft net als bijna alle Brazilianen een heilig ontzag voor de beestjes en stopte onmiddellijk met zijn werkzaamheden. Je kunt van een schorpioenensteek behoorlijk ziek worden. Hij wilde pas verder gaan als de ruimte, die zich onder het dak bevindt, zou zijn ontsmet. Aan die wens hebben we gehoor gegeven en de ruimte waar je niet kunt staan maar alleen maar kruipen, is ontsmet. Er werden nog twee schorpioenen ontdekt. Gelukkig is nu alles klaar en schorpioenvrij.

2 januari 2014

Mijn boeken top-15 over 2013

In het jaar 2013 heb ik 72 boeken gelezen die totaal 24.576 pagina’s bevatten. Het eerste boek dat ik las (en waaraan ik op de laatste dag van 2012 was begonnen) was de thriller Duivelskus van Unni Lindell. Het laatste boek waar ik nu mee bezig ben en dat ik vandaag waarschijnlijk zal dichtdoen is het overweldigende Woesten van de Vlaamse schrijver Kris van Steenberge.

Over 58 boeken heb ik een recensie geschreven. Een keer heb ik een boek 2 sterren gegeven, 24 keer 3 sterren, 40 keer 4 sterren en 7 keer 5 sterren.

De verdeling naar land van herkomst van de auteurs is:

Australië 2
België 2
Canada 2
Columbia 1
Denemarken 2
Duitsland 2
Engeland 13
Frankrijk 1
Ierland 1
IJsland 3
Nederland 10
Noorwegen 4
Schotland 4
Spanje 1
Verenigde Staten 11
Wales 1
Zweden 12

boeken

Mijn top-15

Ik heb geprobeerd een top-15 samen te stellen. Boeken die mij het beste zijn bevallen en die aan het einde van het jaar nog een beetje naklinken in mijn hoofd omdat ze indruk hebben gemaakt. Het zijn niet per se boeken die in 2013 zijn uitgekomen maar boeken die ik dit jaar heb gelezen. De meeste boeken vallen in de categorie van drie of vier sterren. Weinig echt opwindends en dat is wat mij betreft ook het karakteristieke van het jaar 2013: er verscheen een grote hoeveelheid redelijk tot goede misdaadromans en slechts een paar die daar boven uitsteken. Er zijn vier schrijvers die debuteerden of van wie boeken voor het eerst in het Nederlands zijn vertaald en die voor mij een belofte voor de toekomst inhouden, dat zijn de Zweedse schrijver Pontus Ljunghill, de Nederlandse schrijver Walter Lucius, de Ierse schrijfster Claire McGowan en de Amerikaanse schrijfster Marisha Pessl (eigenlijk zijn er al twee boeken van haar verschenen maar ik wil haar toch even noemen). Hun boeken vond ik sterk en overtuigend. De beste misdaadauteur is voor mij nog steeds R.J. Ellory en die vind je in de top-15 dan ook terug. Er staan in die top-15 twee boeken die geen misdaadroman zijn, te weten Schilder van Stilte van Georgina Harding en Woesten van Kris van Steenberge. Twee voortreffelijke boeken. De lijst is een goede neerslag van wat ik lees. Overwegend misdaadromans. Hieronder zie je mijn top-15. In alfabetische volgorde omdat ik het ondoenlijk vind om bij deze 15 boeken een onderlinge rangorde aan te brengen.

  • De schuldige – Lisa Ballantyne
  • Bekraste zielen – R.J. Ellory
  • Voor je stierf – Camilla Grebe en Asa Träff
  • Villa Triste – Lucretia Grindle
  • Schilder van stilte – Georgina Harding
  • Bloedlijn – Corine Hartman
  • Verdwijnpunt – Arnaldur Indriðason
  • Onschendbaar – Heleen van der Kemp
  • Een onzichtbare – Pontus Ljunghill
  • De vlinder en de storm – Walter Lucius
  • Verloren – Claire McGowan
  • Goden en beesten – Denise Mina
  • Nachtfilm – Marisha Pessl
  • Woesten – Kris van Steenberge
  • De erfgenaam – Charles den Tex
28 november 2013

De zang van de merel

Het is meer van vijftien jaar geleden dat ik Brazilië voor de eerste keer bezocht en ruim twaalf jaar geleden dat ik naar dit prachtige land ben geëmigreerd. Het is bijna onvoorstelbaar hoe snel de tijd gaat. Soms denk ik er wel eens over na of het een goede besluit is geweest om hier te gaan wonen, of ik er in enige mate spijt van heb Nederland achter mij te hebben gelaten. Ik kom steeds tot dezelfde conclusie. Het besluit was goed en spijt heb ik niet. Nederland zoals het nu is, mis ik niet. Nederland zoals ik het ken van mijn jeugd wel maar het verlangen naar de onbezorgde tijden van vroeger zou ook hebben bestaan als ik niet naar Brazilië was gegaan. Het is een verlangen naar iets wat nooit meer terugkomt.
Wat ik mis zijn natuurlijk mijn kinderen en kleinkinderen. We hebben regelmatig contact met elkaar via de sociale media en Skype maar dat is toch heel iets anders dan “even een bakje doen”. Wat ik ook mis is de zang van de merel. Wat is er mooier dan die welluidende en mysterieuze zang op een mooie zomeravond. Het is iets dat nooit verveelt en waar je uren naar kunt luisteren. Hoe anders is het hier. Als de dag voorbij is en het een beetje begint te schemeren worden we verwend met het geschreeuw van een vlucht parkieten. Ik kan je verzekeren dat het een oorverdovend lawaai is en verre van mooi, welluidend of mysterieus.

Parkieten

19 november 2013

Cat Stevens

Cat Stevens, die na zijn bekering tot de Islam als Yusuf door het leven gaat heeft een aantal concerten gegeven in Brazilië. Omdat Heloísa en ik al sinds zijn eerste lp’s grote fans van hem zijn, zijn we zaterdag afgereisd naar São Paulo om een van de vier concerten bij te wonen. Het concert werd gegeven in de Credicard Hall en was niet helemaal uitverkocht maar goed genoeg bezocht om een heerlijke atmosfeer te creëren. De show begon bijna een half uur te laat maar dat is in Brazilië acceptabel en duurde bijna twee uur. Cat Stevens zong liedjes die zijn gehele carrière omvatten; van zijn eerste hit uit 1966 (I love my dog) tot liedjes van zijn laatste cd Roadsinger. Wij hebben enorm genoten. Cats Stevens is en blijft een groot artiest die door de eenvoud van zijn liedjes grote indruk maakt. Hieronder zie je een stukje video van Morning has broken.

10 november 2013

Gat in het wegdek

De stad waarin wij wonen heet Ribeirão Preto en wordt als een van de betere steden in Brazilië beschouwd. Er wonen ruwweg 600.000 Ribeirão Pretanos. Sommige delen van de stad zijn dermate modern dat je je in Europa waant. Er is echter een groot probleem. De onderlagen van de grond onder de stad zijn instabiel en dat leidt tot gaten in het wegdek en dat verschijnsel doet zich vooral voor tijdens de regentijd. Een tweede probleem dat hierbij de kop op steekt is de laksheid van het gemeentebestuur om deze gaten op een goede manier te repareren. Gebruikelijk is dat het gat met asfalt wordt gedicht en een beetje aangestampt en dat is het. Na een stevige regenbui (en het kan hier goed tekeer gaan) is het gat weer terug. Dit probleem is groter dan het probleem van de instabiele ondergrond.

Het gevolg van deze gaten in de weg is dat er veel ongelukken gebeuren en het wachten was eigenlijk op een ongeluk waarbij een dode zou vallen en dat is deze week dan ook gebeurd. De vijfentwintig jarige Aiana Munize de Santana Dias reed op haar brommer over de Avenida Francisco Junqueira en kwam met haar wielen in zo’n gat terecht. De vrouw belandde tegen een boom en overleed te plaatse. Op het moment van het ongeluk regende het zo hard dat het gat geheel onder water was en niet te zien. Het gemeentebestuur zegt dat het bestaan van het gat bekend was maar dat door de regen geen reparatiewerkzaamheden konden worden uitgevoerd. Het gemeentestuur heeft echter wel verzuimd een waarschuwingsbord te plaatsen.

De gebrekkige reparatie van het wegdek in de hele stad wordt o.a. veroorzaakt door geldgebrek. Burgemeester Darcy Vera heeft zoveel schulden gemaakt dat er een strak bezuinigingsbeleid wordt gevoerd. Aiana is daar het slachtoffer van geworden.

Gat in het wegdek

7 november 2013

De vermissing van Joaquim Ponte Marques

Sinds twee dagen geleden wordt de driejarige Joaquim Ponte Marques (foto) vermist. Hij verdween in de nacht uit het ouderlijk huis in de wijk Jardim Independência in Ribeirão Preto en zijn moeder Natália Ponte trof in de ochtend een leeg bed aan. Het huis was op slot net zo als de poort die toegang geeft tot het huis. Het is een raadsel waar Joaquim is. De psychologe Natália Ponte is de moeder van het jongetje en zij woont samen met Guilherme Raymo Longo, de stiefvader. De laatste heeft een lange geschiedenis van drugsverslaving.

De politie is een grote zoekactie begonnen en de pers zit er uitgebreid bovenop. Bij iedere nieuwsuitzending op radio en televisie is het het belangrijkste onderwerp. Ik heb me altijd verbaasd over de vrijheid van handelen die de pers heeft in dit soort situaties. Om een voorbeeld te geven. De politie heeft een bloedhond ingezet. Eerst met de geur van de jongen. De hond volgde een spoor dat ophield bij de rivier Tanquinho. Dit werd nog een keer gedaan met de geur van de stiefvader en de hond volgde hetzelfde spoor. Je zou er dan van uit kunnen en moeten gaan dat de plek waar de hond stopte aan de oever van de rivier onmiddellijk als plaats delict zou worden aangemerkt. Dat gebeurt dus niet en de pers banjert overal doorheen, houdt interviews en filmt en vervuilt de hele plaats delict. Dit onder toeziend oog van de politie en de officier van justitie die niet ingrijpen. Een ander voorbeeld. De moeder van het jongetje verbleef de hele dag op het politiebureau. De pers loopt in en uit om de vrouw te interviewen. Ook hier kijkt de politie toe. Ik kan in dit bericht ook de namen van alle betrokkenen noemen want die namen staan in iedere krant en op iedere website die zich met de verdwijning bezighoudt. Er is totaal geen bescherming van privacy.

Omdat het reukspoor van zowel Joaquim als zijn stiefvader op hetzelfde punt bij de rivier eindigden wordt de stiefvader in de pers al als moordenaar gebrandmerkt. Zonder enig bewijs, zonder dat het jongetje gevonden is en zonder enige terughoudendheid. En de inwoners van de stad zijn geneigd dit ongefundeerde oordeel te volgen. Nog een opmerkelijk detail. Als er sprake is van moord en de dader wordt gearresteerd kan het een aantal jaren duren voordat er sprake is van een rechtszaak. Je moet niet verbaasd opkijken als de dader het begin van het proces in vrijheid mag afwachten. Het lijkt misschien onwaarschijnlijk wat ik hier schrijf maar zo gaat het in Brazilië.

Joaquim

Volg dit blog

Ontvang de laatste berichten in je brievenbus