31 mei 2014

De warmte tijdens de Cup

Over een dag of twaalf begint het wereldkampioenschap voetbal in Brazilië en ik krijg soms de indruk dat iedereen in Nederland er zo'n beetje van uit gaat dat het voor de spelers belastend zal zijn om in de tropische warmte van dit land te spelen. Vooral als de spelers uit landen komen waar het over het algemeen een stuk frisser is. Dat beeld over de hitte in Brazilië is vertekend. Het is nu bijna winter en dat kun je merken. Vooral in het zuiden en zuidoosten van Brazilië (Porto Alegre, Curitiba, Florianopolis, São Paulo en ook wel Rio hebben op dit moment last van een koude golf. In het zuiden daalde de temperatuur tot zo'n graad of 8 in de nacht en gedurende de dag wordt het veel warmer dan een graad of twintig. Het kan ook nog veel kouder zijn. Het hangt er een beetje vanaf waar je je in dit enorme land bevindt. Op de Oranjecamping die in de buurt van São Paulo wordt ingericht voor Nederlandse supporters kunnen de nachten behoorlijk koud zijn. In Salvador waar Nederland zijn eerste wedstrijd speelt is echter wel warm. Bij ons was het vanochtend 15 graden en we hebben geen verwarming in huis dus het is frisjes. Dat kun je ook zien aan de katten (Becca en Tigrinho) die dicht bij elkaar in een te klein mandje voor twee de warmte opzoeken.

Kou
9 mei 2014

No Break

Er is in Brazilië geen stabiel lichtnet. Regelmatig valt de stroom uit. Meestal duurt dat niet zo lang maar het is vorig jaar toch een keer gebeurd dat we op een avond zonder zaten en dat duurde dan tot de volgende middag. Om deze klappen voor mijn pc op te vangen gebruik ik een zogenaamde no-break. Die bevat twee batterijen die je na het uitvallen van de stroom nog 12 minuten energie geven. Tijd genoeg om alle apparatuur uit te zetten.
Probleem is dat die batterijen na verloop van tijd leeg raken en dan moet je de no-break naar een servicepunt brengen waar nieuwe batterijen worden geplaatst. Het duurt een tijdje voordat je het apparaat weer terug hebt. De afgelopen twee weken heb ik dus zonder dat ding gwerkt maar nu is hij weer aangesloten. In die twee weken heb ik drie keer voor een plotseling zwart scherm gezeten. Rare gewaarwording is dat.

18 april 2014

Ervaringen met de Braziliaanse gezondheidszorg

Ik ben een kattenliefhebber en die passie heeft tot gevolg dat ik niet alleen zorg voor de katten in ons huis maar ook voor een paar straatkatten. Zij leven in de straat voor ons huis en op een terrein van het waterleidingsbedrijf dat aan het einde van onze straat ligt. Vorige week werd een van die straatkatten aangevallen door de vier honden van een buurman die om de hoek woont en zijn honden niet aanlijnt als ze worden uitgelaten. Ik heb geprobeerd de kat te redden wat tot gevolg had dat ik werd gebeten. Gevolg: een niet al te grote maar wel diepe wond op mijn hand die niet onverzorgd kon blijven.
Het eerste wat ik heb gedaan is naar de farmácia gaan en jodium kopen. Daar kreeg het advies toch maar even naar het ziekenhuis te gaan. Dat werd het São Lucas ziekenhuis dat valt onder de ziektekostenverzekering van Unimed waarbij ik ben aangesloten. Bij de receptie moest ik mijn plastic lidmaatschapskaartje laten zien dat daarop door de kaartlezer werd gehaald. Je kent ze wel, die kaartjes met een magneetstrip waarop al je persoonlijke gegevens staan. Ik was dan ook lichtelijk verbaasd toen de receptioniste een heleboel vragen ging stellen over mijn naam, adres, telefoonnummer, cpf, cep, etc etc. Ik kreeg daarna een volgnummer en we moesten in de wachtkamer wachten op een verpleger. Dat duurde niet zo lang en met de verwachting dat we snel weer buiten zouden staan heb ik me bij die man in sala 8 gemeld. Ik gaf hem mijn Unimedkaartje en het formulier dat de receptioniste had gemaakt maar tot mijn grote verbazing begon ook deze man te vragen naar mijn persoonlijke gegevens die hij blijmoedig in de computer invoerde. Over wat er gebeurd was en wat het doel van mijn bezoek aan het ziekenhuis was werd niets gevraagd. Dat gebeurde pas in de volgende kamer. Een echte arts. Hij onderzocht de wond en was van mening dat het ernstig genoeg was om antibiotica voor te schrijven en vaccinaties tegen tetanus en rabiës te geven. Het recept zou worden uitgeprint door de computer en daarvoor had de arts mijn persoonlijke gegevens nodig. Naam, adres, telefoonnummer etc. werden opnieuw gevraagd. De vaccinaties werden niet door het ziekenhuis verstrekt maar door een andere, gemeentelijke instelling die nu gesloten was en pas de volgende ochtend open zou zijn.


De volgende ochtend dus naar het Centro de Vigilância Epidemiológica. Vroeg want het is een publieke instelling waar het volgens goed Braziliaans gebruik nogal druk kan zijn. Eerst melden bij de receptie waar een medewerker mijn naam, adres, telefoonnummer etc. in de computer invoerde en mij door verwees naar een deur aan de overkant van de gang waar een lieftallige en vriendelijke verpleegster ons ontving. Naam, adres, telefoonnummer etc. werden opnieuw netjes in de computer ingevoerd en ik kreeg de vaccinaties tegen tetanus en rabiës. Er moest echter ook nog iets anders worden toegediend en dat gebeurde niet daar maar op een ander adres. Er werd gebeld en ik kon meteen komen. Ook een instelling van de gemeente. Weer het bekende riedeltje. Receptie waar naam , adres, telefoonnummer etc. in de computer werden ingevoerd. Daarna naar een verpleegster die naam, adres, telefoonnummer etc ook in de computer invoerde en daarna kreeg ik twee pijnlijke injecties in mijn hand en de soro. Dat duurde zo'n drie uur en daarna mochten we weer naar huis.

Ik ben inmiddels drie weken verder. De vaccinaties moeten nog een paar keer worden herhaald en mijn hand ziet er weer redelijk normaal uit. De koppeling van de computersystemen in deze stad echter niet. Het is een chaos en ik heb het nu aan de lijve ondervonden. Gelukkig ben ik goed gezond en daar prijs ik me gelukkig mee. Helaas heeft de kat het niet overleefd.

19 maart 2014

Canna Tropicanna Gold?

De plant staat al jaren in een kuip naast ons huis. Een plant met een mooi twee-kleurig en decoratief blad. Bloemen zijn er nog nooit geweest en toen we onlangs onze tuin eens goed onder handen namen adviseerde de tuinman om de plant weg te gooien. Het zou nooit wat worden zo zei hij.

We hebben zijn advies in de wind geslagen en de plant op een andere plaats gezet. Weg uit de felle zon, wat meer schaduw en meer water en zie het resultaat. Deze week verschenen er in eens twee ranken met bloemen met een heel mooie oranje kleur. We weten het niet zeker maar volgens ons is het een Canna en dan in het bijzonder de Canna Tropicanna Gold. Het is goed om niet altijd naar een deskundige te luisteren maar je eigen hart te volgen.

Canna Tropicanna Gold

Águas de São Pedro

Águas de São Pedro is het kleinste stadje van de staat São Paulo en ligt dicht bij Piracicaba. In het jaar 1920 gaf de gouverneur van de staat São Paulo opdracht om in de omgeving van São Pedro naar olie te boren. Olie werd echter niet gevonden maar wel water, water met een geneeskrachtige werking. Er werd aan deze vondst niet veel aandacht besteed omdat de prioriteit nu eenmaal een andere was. In het jaar 1930 echter ontdekte Angelo Franzin, een immigrant uit Italië, de heilzame werking van het water. Hij zag dat zijn vee, dat het water uit de bronnen dronk, er heel erg gezond uitzag en het verhaal gaat dat Angelo door het gebruik van het water genas van zijn reumatiek. Hij bouwde in 1930 het eerste badhuis. Op 25 juli 1940 werd Águas de São Pedro officieel een stad en ligt het als een soort enclave in het gebied van de stad São Pedro. De stichter van de stad heet Dr. Octávio Moura Andrade..

25 februari 2014

Fuchsias

Toen we nog in Nederland woonden hadden we een redelijk grote collectie Fuchsias. Het kweken van fuchsias is een leuk tijdverdrijf en als de planten rijk bloeien geniet je intens van de kleurenrijkdom. Toen we naar Brazilië emigreerden hebben we een paar stekken meegesmokkeld om te proberen hier de hobby voor te zetten. Dat is geen succes geworden. Het is in Ribeirão Preto te heet om de planten, die eigenlijk van een gematigd klimaat houden, goed op te kweken. We zijn er dan ook na een paar jaar proberen mee gestopt. Gelukkig biedt het Braziliaanse klimaat genoeg mogelijkheden om met andere planten aan de slag te gaan. Heloísa heeft een grote collectie orchideeën. Die komen uit een (sub)-tropisch klimaat en verrassen ons steeds weer met prachtige bloemen. Toch zijn we onze fuchsias niet vergeten en daarom heb ik een fotopagina gemaakt waarop er een aantal staan die wij in Nederland ook hadden. En we zijn nog steeds lid van de fuchsia vereniging Zuid Gelre.

Fotoalbum fuchsias

21 februari 2014

Geweld en veiligheid

Gisteren verscheen er een artikel in Jornal A Cidade, de plaatselijke krant van Ribeirão Preto waarin verwezen werd naar een uitspraak van de hoofden van de Policia Militar en de Policia Civil, die "afirmaram que não conseguem resolver o problema da violência em Ribeirão Preto sozinhos".   In Nederlands: zij bevestigen dat ze er alleen niet in slagen het probleem van de veiligheid in Ribeirão Preto op te lossen. De uitspraak volgde op de toename van het aantal overvallen op benzinestations maar ook op een toename van andere overtredingen en misdaden. De reacties op de constatering dat de veiligheid niet te waarborgen is leidde tot afkeurende reacties. De consensus is dat het de taak van deze twee politiekorpsen is om de veiligheid van de bevolking te garanderen en dat alles gedaan moet worden om deze taak goed te kunnen uitvoeren.

Ik krijg de indruk dat niet alleen in Ribeirão Preto een gevoel van toenemende onveiligheid aan het ontstaan is maar dat die tendens landelijk is. En als het daar bij zou blijven is dat nog tot daar aan toe maar het heeft een nogal heftig neveneffect. Sommige Brazilianen zijn de weinig doortastende houding van de overheden op alle niveau's zat en nemen het recht in eigen hand.  Er is een groeiende groep Brazilianen die als "justiceiros" het recht in eigen hand neemt en zo de misdaad bestrijdt. Het leidt tot schrijnende taferelen. Een tiener die iets gestolen had werd met samengebonden handen en voeten op een mierenhoop gegooid, een andere tiener werd met een bebloed hoofd in de brandende zon vastgebonden aan een bushalte. Er zijn veel Brazilianen die deze acties stilzwijgend steunen.

In mijn ogen is het een totaal verkeerde ontwikkeling. Het handhaven van de wet moet bij de politie en justitie liggen en niet bij Brazilianen die eigen rechter en eigen be​ul willen spelen. In koloniale tijden werd dat misschien geaccepteerd maar die tijden zijn voorbij. De regering zal iets moeten bedenken waardoor dit soort praktijken een halt kan worden toegeroepen.

18 februari 2014

Schorpioenen

Tijdens de verbouwing van ons huis is de complete elektrische bedrading vervangen en tijdens deze klus kwam de elektricien er achter dat er twee kleine lekkages waren in de boiler van het warmwatersysteem (zonne-energie). De oude boiler moest vervangen worden en tijdens die klus ontdekte de elektricien een schorpioen. Hij heeft net als bijna alle Brazilianen een heilig ontzag voor de beestjes en stopte onmiddellijk met zijn werkzaamheden. Je kunt van een schorpioenensteek behoorlijk ziek worden. Hij wilde pas verder gaan als de ruimte, die zich onder het dak bevindt, zou zijn ontsmet. Aan die wens hebben we gehoor gegeven en de ruimte waar je niet kunt staan maar alleen maar kruipen, is ontsmet. Er werden nog twee schorpioenen ontdekt. Gelukkig is nu alles klaar en schorpioenvrij.

2 januari 2014

Mijn boeken top-15 over 2013

In het jaar 2013 heb ik 72 boeken gelezen die totaal 24.576 pagina’s bevatten. Het eerste boek dat ik las (en waaraan ik op de laatste dag van 2012 was begonnen) was de thriller Duivelskus van Unni Lindell. Het laatste boek waar ik nu mee bezig ben en dat ik vandaag waarschijnlijk zal dichtdoen is het overweldigende Woesten van de Vlaamse schrijver Kris van Steenberge.

Over 58 boeken heb ik een recensie geschreven. Een keer heb ik een boek 2 sterren gegeven, 24 keer 3 sterren, 40 keer 4 sterren en 7 keer 5 sterren.

De verdeling naar land van herkomst van de auteurs is:

Australië 2
België 2
Canada 2
Columbia 1
Denemarken 2
Duitsland 2
Engeland 13
Frankrijk 1
Ierland 1
IJsland 3
Nederland 10
Noorwegen 4
Schotland 4
Spanje 1
Verenigde Staten 11
Wales 1
Zweden 12

boeken

Mijn top-15

Ik heb geprobeerd een top-15 samen te stellen. Boeken die mij het beste zijn bevallen en die aan het einde van het jaar nog een beetje naklinken in mijn hoofd omdat ze indruk hebben gemaakt. Het zijn niet per se boeken die in 2013 zijn uitgekomen maar boeken die ik dit jaar heb gelezen. De meeste boeken vallen in de categorie van drie of vier sterren. Weinig echt opwindends en dat is wat mij betreft ook het karakteristieke van het jaar 2013: er verscheen een grote hoeveelheid redelijk tot goede misdaadromans en slechts een paar die daar boven uitsteken. Er zijn vier schrijvers die debuteerden of van wie boeken voor het eerst in het Nederlands zijn vertaald en die voor mij een belofte voor de toekomst inhouden, dat zijn de Zweedse schrijver Pontus Ljunghill, de Nederlandse schrijver Walter Lucius, de Ierse schrijfster Claire McGowan en de Amerikaanse schrijfster Marisha Pessl (eigenlijk zijn er al twee boeken van haar verschenen maar ik wil haar toch even noemen). Hun boeken vond ik sterk en overtuigend. De beste misdaadauteur is voor mij nog steeds R.J. Ellory en die vind je in de top-15 dan ook terug. Er staan in die top-15 twee boeken die geen misdaadroman zijn, te weten Schilder van Stilte van Georgina Harding en Woesten van Kris van Steenberge. Twee voortreffelijke boeken. De lijst is een goede neerslag van wat ik lees. Overwegend misdaadromans. Hieronder zie je mijn top-15. In alfabetische volgorde omdat ik het ondoenlijk vind om bij deze 15 boeken een onderlinge rangorde aan te brengen.

  • De schuldige – Lisa Ballantyne
  • Bekraste zielen – R.J. Ellory
  • Voor je stierf – Camilla Grebe en Asa Träff
  • Villa Triste – Lucretia Grindle
  • Schilder van stilte – Georgina Harding
  • Bloedlijn – Corine Hartman
  • Verdwijnpunt – Arnaldur Indriðason
  • Onschendbaar – Heleen van der Kemp
  • Een onzichtbare – Pontus Ljunghill
  • De vlinder en de storm – Walter Lucius
  • Verloren – Claire McGowan
  • Goden en beesten – Denise Mina
  • Nachtfilm – Marisha Pessl
  • Woesten – Kris van Steenberge
  • De erfgenaam – Charles den Tex
28 november 2013

De zang van de merel

Het is meer van vijftien jaar geleden dat ik Brazilië voor de eerste keer bezocht en ruim twaalf jaar geleden dat ik naar dit prachtige land ben geëmigreerd. Het is bijna onvoorstelbaar hoe snel de tijd gaat. Soms denk ik er wel eens over na of het een goede besluit is geweest om hier te gaan wonen, of ik er in enige mate spijt van heb Nederland achter mij te hebben gelaten. Ik kom steeds tot dezelfde conclusie. Het besluit was goed en spijt heb ik niet. Nederland zoals het nu is, mis ik niet. Nederland zoals ik het ken van mijn jeugd wel maar het verlangen naar de onbezorgde tijden van vroeger zou ook hebben bestaan als ik niet naar Brazilië was gegaan. Het is een verlangen naar iets wat nooit meer terugkomt.
Wat ik mis zijn natuurlijk mijn kinderen en kleinkinderen. We hebben regelmatig contact met elkaar via de sociale media en Skype maar dat is toch heel iets anders dan “even een bakje doen”. Wat ik ook mis is de zang van de merel. Wat is er mooier dan die welluidende en mysterieuze zang op een mooie zomeravond. Het is iets dat nooit verveelt en waar je uren naar kunt luisteren. Hoe anders is het hier. Als de dag voorbij is en het een beetje begint te schemeren worden we verwend met het geschreeuw van een vlucht parkieten. Ik kan je verzekeren dat het een oorverdovend lawaai is en verre van mooi, welluidend of mysterieus.

Parkieten

Volg dit blog

Ontvang de laatste berichten in je brievenbus