Ik las het boek Perfecte Prooi van de Engelse schrijfster Helen Fields. Het is het tweede deel van een serie waarin de hoofdrollen zijn weggelegd voor de rechercheurs Luc Callanach en Ava Turner. Uitgeverij Ambo/Anthos geeft de volgende beschrijving van het verhaal:
Tijdens een rockfestival valt een medewerker van een liefdadigheidsinstelling midden in het publiek dood neer. Zijn buik is met één haal opengesneden. Niemand heeft de moordenaar gezien. Een week later wordt in een vuilcontainer het lichaam van een basisschoollerares aangetroffen. Ze is gewurgd met haar eigen sjaal.
Inspecteurs Ava Turner en Luc Callanach hebben geen aanknopingspunten en kunnen geen motieven vaststellen. Ze tasten in het duister, totdat blijkt dat de slachtoffers op diverse gebouwen in de stad met graffiti worden beschreven. Dan ontdekken ze dat de boodschappen al vóór de moorden zijn aangebracht. De moordenaar kondigt daarmee zijn volgende slachtoffer aan. Hoe onschuldiger de prooi, hoe beter…

Een duister en onvoorspelbaar verhaal

Helen Fields weeft een plot vol dwaalsporen en onverwachte wendingen, waardoor de lezer voortdurend op het verkeerde been wordt gezet. De dynamiek tussen Callanach en Turner werkt uitstekend. Ook de combinatie van het duistere politieonderzoek en de persoonlijke beslommeringen van de hoofdpersonages geeft het verhaal diepgang. Dit alles speelt zich af tegen de sfeervolle achtergrond van Edinburgh.
Perfecte Prooi is een verslavende, vlot geschreven thriller die je vanaf de eerste pagina in zijn greep houdt.

Niet voor iedere lezer

Een waarschuwing is wel op zijn plaats. Fields schuwt gedetailleerde, expliciete beschrijvingen van geweld niet. Daar moet je als lezer tegen kunnen.

Verder raad ik aan om eerst het eerste deel van de serie te lezen. Dat geeft meer inzicht in de onderlinge verhoudingen en de voorgeschiedenis van de personages.

Conclusie

Ik vind Perfecte Prooi een absolute aanrader voor iedereen die houdt van duistere, goed opgebouwde politiethrillers!