20 augustus 2014

Queimadas

Op de foto zie je de gevolgen van een bosbrand in Cravinhos een plaats op zo'n 25 kilometer afstand van waar wij wonen. De wind stond in onze richting en dat hebben we gemerkt. In de lucht hing een grote wolk van rook en as en alles was ermee bedekt. Veel Riberãopretanen klaagden over problemen aan de luchtwegen. Het zag er uit als regen. Als ik het goed begrepen heb was er in het afgebrande stuk bos een perceel waar USP, een universiteit in onze stad, waar onderzoek werd gedaan naar het vermenigvuldigen en veredelen van bomen. Dat perceel is ook verloren gegaan.

Het is natuurlijk heel erg vervelend dat dit soort dingen gebeuren maar als de bossen droog zijn door het gebrek aan neerslag is het risico van een bosbrand hoog. Anders wordt het wanneer de stad door een asregen wordt bedekt als gevolg van het verbranden van de suikerrietstengels die overblijven na de oogst. Dan is de asregen door menselijke handelen veroorzaakt. Jarenlang konden suikerboeren ongestraft hun gang gaan en dat leidde tot hevig verzet van de bevolking die demonstreerden met de leus Basta Queimadas. In de omgeving van Ribeirão Preto zijn de meeste suikerrietplantages in de staat São Paulo en de stad wordt dan ook harder getroffen door deze gezondheidsbedreigende toestanden dan andere steden.

Queimada

Er is nu eindelijk wat beweging gekomen in de standpunten van de overheid van de staat São Paulo en die van het gemeentebestuur van Ribeirão Preto Te lang heeft de lobby van de suikerboeren veranderingen kunnen tegenhouden. Nu is er een wet die het verbranden van suikerrietstengels verbiedt tussen 6 uur in de ochtend en 8 uur in de avond en dat tot einde november. Bij niet naleven van de regels kunnen de boeren hoge boetes tegemoet zien. Probleem is nu dat er weliswaar een wet is die het verbranden verbiedt maar de nog niet wordt gehandhaafd. Dat komt in een later stadium maar niemand weet wanneer. Uiteindelijk moet dit verbod worden uitgebreid en leiden tot een algeheel verbod. Het opruimen van het afval op de suikerrietplantages moet dan op mechanische wijze gebeuren. Ik hoop dat dat inderdaad werkelijkheid wordt. Het zou voor de gezondheid van de inwoners van Riberão Preto een goede zaak zijn.

13 augustus 2014

Klimaat, seizoenen en boekenkasten

Brazilië is een groot land. Het is het op vier na (Rusland, Canada, de Verenigde Staten en China zijn groter) grootste land ter wereld. Door deze enorme omvang bestaat er een groot verschil in klimatologische omstandigheden in het land. Het klimaat in het noorden is wezenlijk anders dan in het zuiden. Ik woon in de stad Ribeirão Preto, in het noorden van de staat São Paulo. Het klimaat in deze regio kenmerkt zich door natte zomers en droge winters. In de zomer (in Nederland is het dan winter) regent het veel en zijn de temperaturen hoog. De regen begint eind september en wordt intenser naarmate het seizoen vordert en neemt weer af na de maand maart. In juli en augustus is het kurkdroog. Er is in die maanden geen enkele neerslag en dat merk je aan een heleboel dingen zoals lage luchtvochtigheid waardoor veel mensen last hebben van aandoeningen aan de luchtwegen, de natuur verschrompelt en het mooie groen verandert in een saai geel. En dit alles gaat gepaard met een toename van stof in de atmosfeer. Vanuit mijn huis heb ik zicht op de heuvels die de stad omringen. In de regentijd zijn die strak afgetekend tegen de blauwe lucht maar in de droge periode zijn ze nauwelijks zichtbaar.

Boekenkast

Wat heeft dit verschijnsel met boekenkasten te maken, zul je je afvragen. Dat is het volgende. Door de hoge temperaturen staan ramen en deuren altijd open en dat betekent dat stof vrij toegang heeft tot het huis. Je moet iedere dag vegen en stoffen om het toonbaar te houden en luchtbevochtigers moeten zorgen voor een aangename leefomgeving. Dit stof komt echter ook in de boekenkasten terecht en daar ontstaat het probleem. Als de droge periode voorbij is ben je dagen bezig om de boeken stofvrij te maken. Bevorderlijk voor een goede conditie ervan is het niet.

Klimaat, seizoenen en boekenkasten.

Klik hier om dit bericht te tweeten

Toen wij vorig jaar besloten om het ons huis grondig te renoveren ontstond dan ook het idee om de boekenkasten de deur uit te doen en een nieuwe te laten maken. Dat plan is werkelijkheid geworden en alle boeken staan nu in een fraaie boekenkast achter glazen deuren. En de boeken, een kostbaar bezit, blijven in prima conditie.

Boekenkast
11 augustus 2014

Tom Wright – Merel

Tom Wright is forensisch psychotherapeut die in 2012 als misdaadauteur debuteerde met de thriller Wat de zomer niet overleeft (een onbevredigende vertaling van de Engelse titel What dies in summer). Het komt wel vaker voor dat mensen die werkzaam zijn in de wereld van de misdaadbestrijding de opgedane kennis en ervaring willen gebruiken om een thriller te schrijven maar hun achtergrond is niet altijd een garantie voor succes. Je moet per slot van rekening ook het talent hebben om een boek te kunnen schrijven. Lang niet alles wat door deze experts wordt geschreven is overtuigend, hoe goed bedoeld ook. Tom Wright is zo'n schrijver die er uitstekend in slaagt kennis van zaken en schrijftalent te combineren. Wat de zomer niet overleeft werd goed ontvangen en met het boek werd Tom Wright genomineerd voor de Crime Writers' Association Silver Dagger Award. Ik heb zijn boek twee jaar geleden vier sterren gegeven.

Merel

In januari aanstaande verschijnt bij uitgeverij Ambo|Anthos zijn tweede thriller onder de titel Merel (Blackbird). De flaptekst is als volgt: "De dag na een hevige storm wordt aan de rand van een stad in Texas een vrouw dood aangetroffen. Ze is op een afschuwelijke manier omgebracht. Het slachtoffer is Deborah Gold, psycholoog en vertrouwenspersoon van velen. Rechercheur Jim Beaudry wordt op de zaak gezet en naarmate zijn onderzoek vordert, blijkt dat Gold geheimen van erg veel mensen kende, die allen belang hebben bij haar dood. Jim komt erachter dat de zaak verband houdt met zijn eigen duistere verleden."

9 augustus 2014

Solo Sagrado de Guarapiranga

Het afgelopen weekend hebben we een bezoek gebracht aan de Solo Sagrado de Guarapiranga, het spirituele centrum van de Igreja Messiânica Mundial in Brazilië. Het centrum ligt in het zuiden van de stad São Paulo maar daar merk je niets van. Het straalt een en al rust en vrede uit. Dat we daar graag een keer een kijkje wilden nemen komt omdat Pedro daar werkt. Hij is afgestudeerd in de agronomie en heeft een grote en brede belangstelling voor natuurlijke landbouw. Hij is daar helemaal op zijn plek en dat straalt hij ook uit, geluk en evenwicht. Het centrum beslaat een enorme oppervlakte en er zijn vele hectaren grond in gebruik genomen voor natuurlijke landbouw. Dat is een vorm van landbouw waarbij geen kunstmest of compost, insecticiden en herbiciden worden gebruikt en de grond niet door de mens wordt bewerkt. Er wordt vooral gebruikgemaakt van de natuurlijke vruchtbaarheid van de grond, recyclen van plantaardig restmateriaal en natuurlijke mest.

Het centrum ziet er prachtig uit. Een oase van rust en stilte en een verademing in een wereld die vooral bestaat uit snelheid en stress. En daarbij doet het gehele complex on-Braziliaans aan, alles is goed georganiseerd en onderhouden en alles gebeurt op tijd (een unicum in Brazilië). Het was een zeer geslaagd weekend.

Solo Sagrado de Guarapiranga

De reis heen en terug (2 x 350km) hebben met de auto gedaan. Vanuit Ribeirão Preto kom je de stad São Paulo in het noorden binnen en de Solo Sagrado ligt in het zuiden van de stad. São Paulo heeft meer inwoners dan Nederland en het verkeer is er, mild uitgedrukt, chaotisch. Wel een heel leuke rijervaring. En dan blijkt dat de GPS een geweldige uitvinding is. Zonder een keer verkeerd gereden te zijn kwamen we op de plek van bestemming aan.

De foto’s van dit bezoek kun je vinden op een special pagina in het fotoalbum, Solo Sagrado de Guarapiranga.

6 juni 2014

Rijbewijs

Mijn Braziliaanse rijbewijs is verlengd en op de foto zie je daar het bewijs van. Let even niet op de foto want ik zie er uit als een ontsnapte gevangene die net weer is opgepakt. Bij de aanvraag van mijn eerste rijbewijs, zo'n twaalf jaar geleden draaide de bureaucratische molen die zo kenmerkend id voor Brazilië nogal langzaam maar deze keer ging het veel sneller. Er is een organisatie die Poupa Tempo heet (Spaar Tijd) en die werkt prima. Je begint het proces van verlenging met het maken van een afspraak via internet. Daarna meld je je op de afgesproken tijd aan de balie. Ik werd meteen geholpen en dat gaat als volgt: eerste loket: je aanvraagformulier wordt ingevuld en de benodigde documenten (identificatie en bewijs van adres) worden gecontroleerd en gekopieerd. Tweede loket: er worden vingerafdrukken genomen en een pasfoto gemaakt. Derde loket: medische keuring. Vierde loket: betalen. Vijfde loket: alles nog even doorlopen en bevestigen. Totale tijdsduur die hiermee gemoeid was: 35 minuten. Het nieuwe rijbewijs werd 10 dagen later per aangetekende post bezorgd.

Rijbewijs
1 juni 2014

PT en de middenklasse

De afgelopen jaren heeft Brazilië een goede economische groei doorgemaakt. Lula en zijn partij PT kloppen zich daarvoor op de borst maar dat is gedeeltelijk niet terecht. Het fundament voor de groei is gelegd door zijn twee voorgangers (Cardoso en Itamar Franco) en is voor een groot deel te danken aan het Plano Real van president Itama Franco. De groei van de economie is daarnaast vooral te danken aan het harde werken van de middenklasse. Die is daarvoor beloond, welvarender geworden en gegroeid. Het is stuitend en bijna ziekelijk om op deze video te zien en te horen dat een vooraanstaand lid (Marilena Chaui) van de PT (de partij van Lula en Dilma) Brazilianen die tot de middenklasse behoren beledigt door hen terroristen, fascisten, egoïsten, onwetenden en wat dies meer zij te noemen. Let op ex-president Lula die dit soort beledigingen glimlachend aanhoort. Het zegt alles over het ethische en morele niveau van mensen als Lula en vele andere kopstukken in de PT.

31 mei 2014

De warmte tijdens de Cup

Over een dag of twaalf begint het wereldkampioenschap voetbal in Brazilië en ik krijg soms de indruk dat iedereen in Nederland er zo'n beetje van uit gaat dat het voor de spelers belastend zal zijn om in de tropische warmte van dit land te spelen. Vooral als de spelers uit landen komen waar het over het algemeen een stuk frisser is. Dat beeld over de hitte in Brazilië is vertekend. Het is nu bijna winter en dat kun je merken. Vooral in het zuiden en zuidoosten van Brazilië (Porto Alegre, Curitiba, Florianopolis, São Paulo en ook wel Rio hebben op dit moment last van een koude golf. In het zuiden daalde de temperatuur tot zo'n graad of 8 in de nacht en gedurende de dag wordt het veel warmer dan een graad of twintig. Het kan ook nog veel kouder zijn. Het hangt er een beetje vanaf waar je je in dit enorme land bevindt. Op de Oranjecamping die in de buurt van São Paulo wordt ingericht voor Nederlandse supporters kunnen de nachten behoorlijk koud zijn. In Salvador waar Nederland zijn eerste wedstrijd speelt is echter wel warm. Bij ons was het vanochtend 15 graden en we hebben geen verwarming in huis dus het is frisjes. Dat kun je ook zien aan de katten (Becca en Tigrinho) die dicht bij elkaar in een te klein mandje voor twee de warmte opzoeken.

Kou
9 mei 2014

No Break

Er is in Brazilië geen stabiel lichtnet. Regelmatig valt de stroom uit. Meestal duurt dat niet zo lang maar het is vorig jaar toch een keer gebeurd dat we op een avond zonder zaten en dat duurde dan tot de volgende middag. Om deze klappen voor mijn pc op te vangen gebruik ik een zogenaamde no-break. Die bevat twee batterijen die je na het uitvallen van de stroom nog 12 minuten energie geven. Tijd genoeg om alle apparatuur uit te zetten.
Probleem is dat die batterijen na verloop van tijd leeg raken en dan moet je de no-break naar een servicepunt brengen waar nieuwe batterijen worden geplaatst. Het duurt een tijdje voordat je het apparaat weer terug hebt. De afgelopen twee weken heb ik dus zonder dat ding gwerkt maar nu is hij weer aangesloten. In die twee weken heb ik drie keer voor een plotseling zwart scherm gezeten. Rare gewaarwording is dat.

18 april 2014

Ervaringen met de Braziliaanse gezondheidszorg

Ik ben een kattenliefhebber en die passie heeft tot gevolg dat ik niet alleen zorg voor de katten in ons huis maar ook voor een paar straatkatten. Zij leven in de straat voor ons huis en op een terrein van het waterleidingsbedrijf dat aan het einde van onze straat ligt. Vorige week werd een van die straatkatten aangevallen door de vier honden van een buurman die om de hoek woont en zijn honden niet aanlijnt als ze worden uitgelaten. Ik heb geprobeerd de kat te redden wat tot gevolg had dat ik werd gebeten. Gevolg: een niet al te grote maar wel diepe wond op mijn hand die niet onverzorgd kon blijven.
Het eerste wat ik heb gedaan is naar de farmácia gaan en jodium kopen. Daar kreeg het advies toch maar even naar het ziekenhuis te gaan. Dat werd het São Lucas ziekenhuis dat valt onder de ziektekostenverzekering van Unimed waarbij ik ben aangesloten. Bij de receptie moest ik mijn plastic lidmaatschapskaartje laten zien dat daarop door de kaartlezer werd gehaald. Je kent ze wel, die kaartjes met een magneetstrip waarop al je persoonlijke gegevens staan. Ik was dan ook lichtelijk verbaasd toen de receptioniste een heleboel vragen ging stellen over mijn naam, adres, telefoonnummer, cpf, cep, etc etc. Ik kreeg daarna een volgnummer en we moesten in de wachtkamer wachten op een verpleger. Dat duurde niet zo lang en met de verwachting dat we snel weer buiten zouden staan heb ik me bij die man in sala 8 gemeld. Ik gaf hem mijn Unimedkaartje en het formulier dat de receptioniste had gemaakt maar tot mijn grote verbazing begon ook deze man te vragen naar mijn persoonlijke gegevens die hij blijmoedig in de computer invoerde. Over wat er gebeurd was en wat het doel van mijn bezoek aan het ziekenhuis was werd niets gevraagd. Dat gebeurde pas in de volgende kamer. Een echte arts. Hij onderzocht de wond en was van mening dat het ernstig genoeg was om antibiotica voor te schrijven en vaccinaties tegen tetanus en rabiës te geven. Het recept zou worden uitgeprint door de computer en daarvoor had de arts mijn persoonlijke gegevens nodig. Naam, adres, telefoonnummer etc. werden opnieuw gevraagd. De vaccinaties werden niet door het ziekenhuis verstrekt maar door een andere, gemeentelijke instelling die nu gesloten was en pas de volgende ochtend open zou zijn.


De volgende ochtend dus naar het Centro de Vigilância Epidemiológica. Vroeg want het is een publieke instelling waar het volgens goed Braziliaans gebruik nogal druk kan zijn. Eerst melden bij de receptie waar een medewerker mijn naam, adres, telefoonnummer etc. in de computer invoerde en mij door verwees naar een deur aan de overkant van de gang waar een lieftallige en vriendelijke verpleegster ons ontving. Naam, adres, telefoonnummer etc. werden opnieuw netjes in de computer ingevoerd en ik kreeg de vaccinaties tegen tetanus en rabiës. Er moest echter ook nog iets anders worden toegediend en dat gebeurde niet daar maar op een ander adres. Er werd gebeld en ik kon meteen komen. Ook een instelling van de gemeente. Weer het bekende riedeltje. Receptie waar naam , adres, telefoonnummer etc. in de computer werden ingevoerd. Daarna naar een verpleegster die naam, adres, telefoonnummer etc ook in de computer invoerde en daarna kreeg ik twee pijnlijke injecties in mijn hand en de soro. Dat duurde zo'n drie uur en daarna mochten we weer naar huis.

Ik ben inmiddels drie weken verder. De vaccinaties moeten nog een paar keer worden herhaald en mijn hand ziet er weer redelijk normaal uit. De koppeling van de computersystemen in deze stad echter niet. Het is een chaos en ik heb het nu aan de lijve ondervonden. Gelukkig ben ik goed gezond en daar prijs ik me gelukkig mee. Helaas heeft de kat het niet overleefd.

19 maart 2014

Canna Tropicanna Gold?

De plant staat al jaren in een kuip naast ons huis. Een plant met een mooi twee-kleurig en decoratief blad. Bloemen zijn er nog nooit geweest en toen we onlangs onze tuin eens goed onder handen namen adviseerde de tuinman om de plant weg te gooien. Het zou nooit wat worden zo zei hij.

We hebben zijn advies in de wind geslagen en de plant op een andere plaats gezet. Weg uit de felle zon, wat meer schaduw en meer water en zie het resultaat. Deze week verschenen er in eens twee ranken met bloemen met een heel mooie oranje kleur. We weten het niet zeker maar volgens ons is het een Canna en dan in het bijzonder de Canna Tropicanna Gold. Het is goed om niet altijd naar een deskundige te luisteren maar je eigen hart te volgen.

Canna Tropicanna Gold
Volg dit blog

Ontvang de laatste berichten in je brievenbus